Onze Piet

Het lukt me niet. Ik wil het heel graag, echt, ik doe mijn best, maar het lukt me niet een standpunt in te nemen in het Pietendebat. Mijn emotie roept uit volle borst dat Ze niet aan Onze Pieten moeten komen. Mijn ratio leest vooral, wikt en weegt en beoordeelt argumenten die mijn emotie ongelijk geven.

pic.twitter.com/TggOHkz0nM

— Geert Wilders (@geertwilderspvv) October 22, 2013

Ik kan dit keer niet vertrouwen op de politiek denkers. Op twitter zie ik Geert Wilders een “I <3 zwarte piet” t-shirt posten, maar ook Femke Halsema maakt zich boos. Mijn -over het algemeen linksdenkende- timeline (mam, dat zijn zeg maar alle berichtjes van alle mensen die ik op twitter volg) is boos op de VN, voelt zich verbolgen en vindt dat de VN zich er niet mee moet bemoeien.

Sint-en-Piet-01Kom niet aan onze Piet! Op Nu.nl lees ik dat als je aan onze Piet komt, je aan de Telegraaflezer komt. Want ook de telegraaflezer is boos. Een filosofische benadering is die van Rob Wijnberg in de Correspondent, maar ook zijn visie komt erop neer dat die mensen van de VN juist blij moeten zijn dat wij niet discrimineren! Wij zien immers die raciale verschillen niet of amper.

Bijna wil ik denken dat de Pietdiscussie ons verbroedert. Ik zie links en rechts elkaar pepernoten voeren en olijke gedichten schrijven, met gemene grapjes, alleen maar omdat we van elkaar houden. We zijn een grote marsepeinen familie.  We beroepen ons op dezelfde emotionele bezwaren. Het is traditie, het is onze cultuur, het is zoals het altijd al is. Ik houd van traditie en cultuur. En ik houd van Sint en Piet.

Maar het wringt. Want waar is de discussie als iedereen ProPiet is en AntiBemoeienis, waar hebben we het dan over? Waarom laten we het niet zoals het was?
Ergens in de discussie vergeten we dat er mensen zijn die zich gekwetst voelen. En dan doel ik niet op een Jamaicaanse VN-ambasadeur of een Kunstenaar uit Sint Maarten.
Er zijn Nederlanders die zich gekwetst voelen. Als iemand zich gekwetst voelt, dan is er iets aan de hand. Daar mag je niet uit naam der traditie overheen walsen.

Als ik mij gediscrimineerd voel, wil ik niet horen, dat we daar maar mee doorgaan, omdat we dat altijd al doen. Dat we mijn gevoel van onrecht niet serieus nemen, omdat het onze traditie is. Ik wil niet het gevoel hebben belachelijk gemaakt te worden uit naam van ‘onze cultuur’.

Fascinerend. Hoe dat voelt, om je cultuur als achterlijk te zien worden weggezet.

— Claudia de Breij (@claudiadebreij) October 22, 2013

Mijn eigen emotie roept het hardst dat we Onze Zwarte Pieten houden! Dat Ze er niks mee te maken hebben, dat Ze zich er niet mee moeten bemoeien. Dat het onze cultuur is, onze traditie. En dat alle andere opties als regenboogpieten, kleurpieten en blauwhelmpieten te bedacht en onnatuurlijk zijn. Mijn hart schreeuwt de liefde voor het feest van Sint en Piet. Onze Sint en Piet.
Maar ik verkoop dat verdomd lastig aan mijn ratio. Waar mensen gekwetst worden moet je met iets sterkere argumenten komen als “dat doen we altijd al zo”. En ik vind ze niet.

Zoals het er nu naar uitziet, zit ik rond vijf december in Hongarije. Ik geef Nederlands als tweede taal en daar hoort ook kennismaking met de Nederlandse samenleving bij. Ik zal extra bagagegewicht nodig hebben voor de pepernoten en chocoladeletters die ik mee wil nemen.

Want ik ga het mijn cursisten natuurlijk wel leren! Bij Nederland hoort Sinterklaas, en dat is het leukste feest van de wereld! En ach,mijn ratio, die wordt een paar dagen per jaar met gemak opzij geschoven.
Elk jaar net iets minder makkelijk.

Onze Piet
Getagd op: