de ziel gaat te paard

Ik stapte in Boedapest op het vliegveld en stapte een kleine twee uur later er in Eindhoven weer uit. Ik stapte in, steeg op, ik landde. Maar hier in Nederland is de wereld even zo vertrouwd als vreemd. Ik loop door de regen naar de Hema, de Albert Heijn en ik weet, dit moet wel Utrecht zijn.

Ik ben erg welkom, thuis. Ik word omringd door de liefde van mijn vrienden, familie en katten. De telefoon gaat vaak. Toen ik thuiskwam was de verwarming aan, er stond een fles wijn en een stokbrood klaar “welkom thuis, de kaasjes liggen in de koelkast”. Goddank voor vriendinnen met een huissleutel!

Maar de ziel gaat te paard, ik ben nog niet echt geland.  Mijn ziel zweeft nog in het kleine dorp Ádánd, in de school waar ik lesgaf, of zit te mijmeren in de kroeg in Boedapest.

De vier weken lesgeven zijn omgevlogen. Vier weken van keihard werken, vooral voor de cursisten, maar ook voor mij als docent. Vier weken lang, zes dagen per week, negen uur per dag les. Vier weken van ’s avonds een pálinka drinken en ’s morgens om zes uur weer op. Vier weken lang samen eten, Hongaarse specialiteiten en hutspot met worst en spek. Vier weken lang wonen in de school. Vier weken al mijn enthousiasme en energie in een groep vrouwen investeren die dat meer dan waard zijn. Vier weken in een snelkookpan.

Ik ga altijd een beetje van een klas houden. Bij deze groep vrouwen, bij ‘mijn meisjes’, nog meer dan normaal. Hoewel ik een enorm emotionele dweil kan zijn, viel er bij het afscheid geen traan. Het was goed. De zenuwen van de toetsdagen hadden plaats gemaakt voor vermoeidheid.
‘Mijn meisjes’ en ik stapten uit de snelkookpan. Het is goed gegaan. Voor nagenoeg elk onderdeel was A1 gehaald en een meisje scoorde zelfs op twee onderdelen A2. Ik ben trots op allemaal!

En na een erg fijne week in Boedapest was het gisteren dan toch echt tijd om weer terug te gaan naar Nederland. Ik laat een erg bijzondere tijd achter. Ik ben waanzinnig veel prachtige ervaringen en een mooie vriendschap rijker.

Het is goed weer in Utrecht te zijn, vertel ik mijzelf. Maar echt geland ben ik nog niet. De ziel gaat te paard (was het Mulisch die dat schreef?). Ik sta nog met een voet in Hongarije. Het regent en het voelt heel Nederlands allemaal. Maar ik schenk mijzelf een pálinka in, egészségedre!

de ziel gaat te paard
Getagd op:            

2 gedachten over “de ziel gaat te paard

  • 21 december 2013 om 18:48
    Permalink

    Wat heb je dat mooi beschreven Barbara. Via de melding van Ilse op facebook ben ik zo vrij geweest om door te klikken. Ik denk dat je heel mooi werk verricht hebt ik Hongarije. Nu weer even bijkomen en dan op naar de volgende klus. Succes en fijne feestdagen en een goed 2014.

  • 22 januari 2014 om 11:07
    Permalink

    Hoi Barbara,
    Wat leuk om je verhalen van Hongarije te lezen! Tot vrijdag in Antwerpen.
    Groet, Mignon (Lesredactie)

Reacties zijn gesloten.