Het is een vreemd’ling zeker…

In de pauze komt hij naast me staan. “Barbara, Sinterklaas was bij mij thuis!” hij vertelt het glunderend, als een kind van zes.  “De bel ging, ik deed open, daar was Sinterklaas!”

Mohammed woont nog geen jaar in Nederland. Hij woont in een klein dorpje onder de rook van Gouda. Alleen. Zijn vrouw en kinderen zijn nog in Syrië.
Hij werkt als vrijwilliger bij een boerderij in de buurt. Nog niet zo lang geleden had Mohammed  zijn eigen boerderij, tot de Taliban kwam. Hij raakte alles kwijt. De dieren werden vermoord, de boerderij afgebrand. De littekens op zijn gezicht verraden een verhaal dat je liever niet wilt kennen.

In het dorpje onder de rook van Gouda is Mohammed de enige buitenlander, de enige vluchteling. Hij helpt in de kerk, hij helpt op de boerderij. Hij maakt zijn eigen kaas. Hij gaat naar school, op de fiets naar Gouda. Elke dag huilt hij, om zijn land, om zijn vrouw en kinderen, die hij zo mist en die nog in dat land wonen dat hij ontvluchtte.

“We gingen op de bank zitten en we maakten een foto” vertelt Mohammed. “Sinterklaas zat bij mij thuis op de bank! Ik kreeg kleine ronde koekjes en een chocoladeletter.” Hij glundert veertig jaar jonger dan hij is.

“Maar wie wás Sinterklaas dan?” vroeg ik. Hij haalt zijn schouders op. “Het was eh… ik weet het niet. Sinterklaas.”

Het is een vreemd’ling zeker…
Getagd op: