Over een wasmachine, een zwembad of tranen over Syrië

Zij klaagt over haar hoofd, dat niets meer opnemen wilt.
“Ik ben oud,” verzucht ze. “Ik ben oma. Ik leer niet meer.”
Ze is in jaren niet veel ouder dan ik, wel in ervaring, in trauma’s, in zorgen.
Het is niet alleen haar verleden, haar vluchtverhaal, haar eigen angsten toen.
Het is het nu, de bommen die vallen op de stad waar haar dochter woont, op de bergen waar haar broer nu is.
Het is haar schoonzoon, die al maanden vermist is, haar kleinkind dat zorg nodig heeft.

“Heb je een leuk weekeinde gehad?” vraag ik elke maandag, aan elke cursist.
Ik hoor verhalen over een wasmachine die verplaatst moet worden, over een kind dat buiten speelde, een familiebezoek, een middag bij het zwembad en boodschappen doen op de markt.
Zij zegt niets.
“Heb jíj een leuk weekeinde gehad?” vraag ik haar.
Ze schudt haar hoofd.
“Ik heb gehuild” zegt ze, “gehuild over mijn Syrië.”

De klas is stil wanneer ze haar verdriet vertelt. Iedereen heeft een eigen verhaal over een verleden in een oorlog en familie ver weg. Behalve ik, kent iedereen dit immense verdriet.
Ze krijgt een hand op haar schouder en bemoedigende woorden.

“Maar nu weer verder,” zegt Mohammed kordaat. “We gaan leren! Welk boek we gaan lezen?”

 

Over een wasmachine, een zwembad of tranen over Syrië
Getagd op:        

Eén gedachte over “Over een wasmachine, een zwembad of tranen over Syrië

  • 1 juli 2015 om 09:32
    Permalink

    Ontroerend verhaal

Reacties zijn gesloten.