Ik kan al lezen

Na de les, bleef hij in het lokaal zitten. “Barbara, mag ik vragen?”
Mijn cursisten weten dat ik tijdens de les niet al te veel in ga op de individuele vragen (wat betekent deze brief? Hoe maak ik een afspraak bij de dokter?) maar dat ik na de les of in de pauze altijd tijd voor hen heb.

“Kijk!” zegt Basem en hij haalt een boek uit zijn tas. “Kijk, is goed?”
Hij pakt een boekje uit zijn tas dat me meteen terug brengt naar de jaren ’70, de tijd waarin ík leerde lezen.
Flash backs van TitaTovenaar, Holly Hobbie en Bolke de Beer.
Trots kijkt hij mij aan. “Ik kan al lezen”, leest hij de titel.

Basem, een man die -net als ik- in de jaren ’70 leerde lezen, was tot een jaar terug docent Arabische taalkunde aan de Universiteit van Damascus. We praten over onze liefde voor onderwijs, taal en literatuur.
“Ik had een grote… eh… library,” vertelt hij trots, “duizenden boeken”. Hij leest veel en vaak, “Toujours!” benadrukt hij.
Hij staat naast mij met het boekje uit mijn jeugd in zijn handen. “J-aa-p”, leest hij. Tussen de woorden staan kindertekeningen die van mij of mijn zus hadden kunnen zijn.

“Is goed?” vraagt hij aan mij.
“Lezen is altijd goed!”  antwoord ik.
Hij knikt tevreden en geeft mij een hand. “Bedankt docent Barbara, sukran, bedankt.”

Ik kan al lezen_2

Ik kan al lezen
Getagd op: