Welkom in Utrecht

Het duurt even voor ik door heb dat ze voor de voordeur zijn blijven staan. Ik ben gewend dat mijn gasten binnenkomen. Ik loop terug: “Wees welkom!” zeg ik, en ik gebaar hen binnen te komen. “Wees welkom bij ons thuis!”

De aarzeling die ze voor de voordeur hadden, lijkt totaal verdwenen. In één snelle beweging lopen ze naar binnen, door de hal, langs de keuken, de woonkamer in. Ze twijfelen bij de bank, zien de katten en maken hun keuze. Binnen twee seconden zitten ze aan tafel. Jas nog aan. “Ehm, shall I take your coats?” vraagt mijn man aarzelend. De jongens geven braaf hun jassen af.

We zitten aan tafel met Feras en Khalid, twee jonge mannen uit Syrië. We hebben ze net opgehaald bij de Jaarbeurs. Het voelt een beetje onwennig nog. In de bus hebben we geprobeerd te praten, maar echt eenvoudig is dat niet. Ook niet voor mij. Dagelijks spreek ik mensen die onze taal nog niet machtig zijn, die net in Nederland wonen  en een heel verhaal achter zich hebben. Maar ik ben niet aan het werk. Ik ben thuis.

We zitten nog in de “wat-wil-je-drinken-fase”, wanneer Feras opspringt, op van de vloer, op van zijn stoel, op de tafel bijna. Hij gilt. “La-la!!” Hij slaat angstkreten uit.
De oorzaak is onze bejaarde poes Bacchus. Als er een schoot beschikbaar is wil Bacchus erop. Feras blijkt een kattenfobie te hebben, en Khalid een goed gevoel voor leedvermaak.
De rest van de avond zijn de katten buiten, om de vijf minuten horen we gekrabbel aan het kattenluikje, dat toch gewoonlijk altijd open is…

We hebben de halve dag in de keuken gestaan en dat blijkt niet voor niets. Stond er in de mail van Eetmee nog dat je moest aandringen, minstens een keer of drie… Dat valt wel mee. Deze jongens eten veel. Hartige taart, brood met humus, tzaziki, bietensalade en alles wat er voor hun ogen komt. We duiden de ingedienten. Pompoen en courgette, ui en champignons. Wat is quacemole in het Arabisch?

Khalid, de schilder uit Damascus, zegt vrij weinig. hij spreekt geen Engels en neemt niet de moeite om via google-translate met ons te communiceren. Khalid lacht veel. Een vriendelijk joch met de hipste kleding en secuur gekapte haren.
Feras -een telecommedewerker uit een plaatjes vlakbij Damascus- gooit zijn hele ziel en zaligheid op tafel.

Feras spreekt slechts een beetje Engels, maar is erg vaardig met google-translate en maakt zijn verhaal nog visueler met foto’s en handgebaren. Hand op de mond, handen geboeid, een pistool, een mes. Sommige gebaren wil je liever niet herkennen.
“Kijk dit is Griekenland, drie uur ’s nachts” een paar keer scrollen later zijn we in Hongarije. We horen verhalen die we alleen van het nieuws kennen. Smokkelaars, mensenhandel, wapens, gevaar. Hij toont ons foto’s van de plekken waar hij sliep, meestal op straat.
Ik dacht veel gezien en gehoord te hebben, zelfs uit eerste hand. Maar man, aan je eigen eettafel!

We zoeken tussen ons kippenvel naar woorden. Naar lucht. Soms duikt er via whatsapp een foto op van zijn vrouw, van zijn dochter van nu net een jaar, een foto van een trotse moeder.
We zoeken naar mooiere woorden, mooiere thema’s.

We duiken in de muziek. Ohm Kartoum en Shakira. Wie iets weet, mag het zeggen. Wij draaien wel!
Op youtube en via spotify worden we mensen en vrienden voor de avond.

We komen thuis.

Welkom in Utrecht
Getagd op:                

Eén gedachte over “Welkom in Utrecht

  • 29 oktober 2015 om 10:20
    Permalink

    nou, ik krijg er ook kippenvel van….

Reacties zijn gesloten.