Hiep hoi voor vrijwilligers!

Soms maak ik een spagaat.
Ik houd een pleidooi voor taalvrijwilligers en ik roep dat NT2-docent zijn, taalles geven een vák is.

Het is míjn vak. Een vak waar ik trots op ben. Ik heb er hard voor gewerkt, ik ben in het diepe gesprongen, voor klassen gaan staan, ik heb mijn onderwijsbevoegdheid gehaald én de post-hbo tot docent NT2 met succes afgerond. Ik heb ruim tien jaar ervaring en  inmiddels  bemoei ik me ook graag met van alles op mijn vakgebied. Ik zit in de werkgroep die de conferentie voor NT2 docenten organiseert (vanuit de BV NT2) en ik maak deel uit van de redactie van ons vakblad Les.

En bovenal geef ik les.
Omdat dat het allerleukste is op de hele wereld!
En het belangrijkste.
Vooral aan deze doelgroep, die steeds minder uit expats en arbeidsmigranten en steeds meer uit vluchtelingen bestaat.

En omdat ik dat lesgeven zo verdomd leuk en belangrijk vind, draag ik dat graag uit. Ik geef trainingen aan taalvrijwilligers, ik schrijf lesbrieven die taalvrijwilligers in de noodopvang kunnen inzetten in hun taalles, ik houd een taalspreekuur voor vrijwilligers.

Steeds vaker hoor ik NT2 docenten die boos zijn, dat er veel ‘werk’ door vrijwilligers gedaan wordt. Steeds vaker hoor ik vrijwilligers die zo gegrepen zijn door het vak dat ze zich inschrijven voor de opleiding.
En steeds vaker hoor ik zeggen dat het vervaagt. Dat de vrijwilliger het vakgebied ‘troebel’ maakt. Dat de vrijwilliger de taaldocent zelfs uit de markt prijst.
En dat begrijp ik niet.

Ik zet mij graag in om vrijwilligers te begeleiden, omdat ik oprecht geloof dat er een grote doelgroep is die niet bediend wordt door het formele onderwijs, zoals de papierlozen en de vluchtelingen in de Noodopvang, de mensen van binnen de EU die niet hoeven in te burgeren en de lening niet aan willen gaan. De inburgeraars die na het behalen van hun examen weer thuis zitten en de taal amper oefenen…
Maar bovenal geloof ik in vrijwilligers die dingen doen, die ik als docent niet doe. Die koffie gaan drinken, een persoonlijke brief lezen, die helpen met het huiswerk (voor de inburgeringsles die natuurlijk wel door een bekwame en gecertificeerde docent gegeven moét worden). Vrijwilligers die een gesprek met de juf helpen voorbereiden. Vrijwilligers die soms de enige reden zijn om het huis uit te gaan. Die een vluchteling in de noodopvang weer even mens laten voelen, laten weten dat ze er mogen zijn.

Ja.
Natuurlijk, lesgeven is een vák.
Een verdomd mooi vak en een verdomd belangrijk vak.

Maar god, wat ben ik blij met al die mooie en lieve mensen die in hun vrije tijd aandacht en tijd geven aan de nieuwkomers in dit land. De nieuwkomers die natuurlijk zo snel mogelijk hun lessen in het formele onderwijs (bijv. inburgering) moeten volgen, maar die daarnaast ook een ‘buurvrouw’ nodig hebben die hen de hand reikt, die hen mens laat zijn.

Hiep hoi voor vrijwilligers!

Hiep hoi voor vrijwilligers!
Getagd op: