IND zegt “nee”

Ik heb -als docent- een zuiver professionele verhouding met een cursist. Ik ben geen vriendin, geen familie, geen hulpverlener of psycholoog. Ik ben docent. Niets meer, niets minder.

En zo danste ik een aantal weken geleden op een Eritrese bruiloft, had ik deze zomer een inmiddels bevriende cursiste uit Boedapest te logeren, zoek ik naar geschikte hulpinstanties voor een Poolse man met financiële problemen en zat er vanmiddag een huilende Syrische jonge vrouw bij mij thuis op de bank.

So far for mijn professionele verhouding.

Ze is -in mijn bejaarde veertigplus ogen- een jonge meid. Achtentwintig pas en net een jaar in Nederland met haar man en hun zoontje van drie. Heel hard aan het werk voor het inburgeringsexamen, druk bezig met een netwerk op te bouwen hier in Utrecht en knokkend om een nieuw leven te beginnen.

Maar ergens anders leven nog drie kinderen. Kinderen uit haar eerste huwelijk, kinderen van de man waarmee ze trouwde toen ze veertien was. Kinderen die tot anderhalf jaar geleden nog samen met haar, haar huidige man en haar jongste zoontje een gezin vormde. Kinderen die met haar ex-man Damascus zijn ontvlucht toen er een bom op hun huis viel. Die nu soms wel en soms niet naar school gaan, waar half voor gezorgd wordt, die ontzettend ongelukkig zijn met een vader die ze amper kennen en geen tijd voor hen heeft. Kinderen die hun moeder ontzettend missen.

“IND zegt nee” zegt ze. Maar wat kan je als moeder?
IND kan wel nee zeggen, maar alles in je hoofd, lijf en hart gilt “ja”. Dus schreven we vandaag een brief aan de IND. Een brief om te vragen of de kinderen wél naar Nederland mogen komen, om weer een gezin te vormen met hun moeder, broertje en (stief)vader.

En dat is niet volgens de regels, want het is niet binnen de drie maanden waarin je het verzoek tot gezinshereniging moet indienen. Omdat ze dat toen niet wist, zichzelf net met haar jongste zoon bij haar man gevoegd had.
IND zegt nee.

En ik probeer me heel erg aan mijn principes te houden en niet persoonlijk betrokken te raken. En dat lukt ook zo goed, als ze met een vriendin op mijn bank zit te huilen.
Principes en regels zeggen soms ‘nee’, terwijl alle emoties en gevoel veel harder ‘ja’ roepen.

IND zegt “nee”
Getagd op:                        

2 gedachten over “IND zegt “nee”

  • 7 oktober 2016 om 08:15
    Permalink

    Mooi Bar. En heftig.

  • 9 oktober 2016 om 06:50
    Permalink

    PFFFFFFFFFFFT.Ik kan hier alleen maar heel diep om zuchten met tranen in mijn ogen

Reacties zijn gesloten.