Vandaag namen we afscheid van Rumeysa Emine Solgu, omdat ze aan de slag gaat als NT2-docent bij de ISK in Zutphen. Logisch, dat ze haar een contract aanbieden, ze heeft alle vaardigheden, onderwijservaring, diploma’s en eerstegraadsbevoegdheid. Bovendien is het ook nog eens een ontzettend leuke collega die je graag in je team wil.
Helaas is het nog steeds niet zo logisch.
Ze was alle scholen al langs geweest met haar cv. Een cv waar elke school toch blij van zou moeten worden, maar de deuren bleven dicht.
“Misschien kan je aan de slag als schoonmaker,” opperde haar contactpersoon bij de Gemeente.
“-Maar dat is niet plan A,” zei ze terecht.
Rumeysa zette door en schreef zich in bij Wereldburgers voor de Klas. De drempels werden lager en deuren gingen open. Ze begon als stagiaire bij de ISK, waar haar talent gezien werd. Ze heeft inmiddels haar contract getekend en na de meivakantie heeft ze er haar eigen mentorgroep.
Hoera een baan! Begon ik deze tekst, terecht, want ik ben superblij voor Rumeysa.
Maar het is ‘één’ baan. Er moeten nog meer deuren open. Er zijn heel veel goede, bekwame en meestal bevoegde docenten, die geen baan krijgen.