In juni zie je ze, als je geluk hebt, misschien in het bos met een balletje. Het mannetje maakt het balletje van koeienmest, of een ander lekkernij in de buurt. Eenmaal in het nest legt het vrouwtje een ei in het nest, dat ei wordt een larve, die zich net zo lang door het mestballetje heen eet, tot het een pop wordt en daarna een volwassen kever. Hij gaat zelf weer op pad, op zoek naar wat heerlijke mest om een balletje van te maken.
Het is geen juni, het is september. De herfst begint. Ik loop vaak door het bos. Op de grond zie ik mestkevers op hun rug liggen. Hun kleine zwarte pootjes trappelend in de lucht. Ik draai ze om. Misschien omdat ikzelf ook heel goed ben in vallen en het heel fijn vind om dan weer opgeraapt te worden. Bij mij is dat ook nog wel nuttig, ik loop door, klop wat zand van mijn knieën en ga door met het leven.
De mestkever kan je net zo goed laten liggen. Dit is het einde van zijn of haar leven. Het is volbracht, er is een balletje gemaakt, een ei gelegd en een nieuwe mestkever zag het daglicht. De oude mestkever sterft voldaan, op zijn rug, met de pootjes trappelend omhoog.
De schoonheid van het leven. Je had één taak en potdikkeme mestkever, wat heb je die goed volbracht.
Of om met Frits van Egters te spreken: “Het is gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven”